|
De 12 deelnemende landen waren verdeeld in 2 groepen:
-
Groep A: Australië, Duitsland, Frankrijk, GOS, Tsjechoslowakije
en Verenigde Staten.
-
Groep B: Cuba, Griekenland, Hongarije, Italië, Nederland en Spanje.
De beste 2 landen van iedere poule plaatsten zich voor de halve finales,
de nummers 3 en 4 speelden in groep D om de 5de t/m 8ste plaats, de nummers
5 en 6 in groep E om de 9de t/m 12de plaats. Voor de plaatsingsgroepen D en
E telden ook de onderlinge resultaten uit de voorronde mee. Titelverdediger Joegoslavië had zich als wereldkampioen
1991 rechtstreeks geplaatst voor de Spelen. Vanwege de oorlog op de Balkan
werd het land uitgesloten van deelname aan teamsporten. Als vervanger mocht
Tsjechoslowakije aantreden. Het GOS (Gemenebest van Onafhankelijke Staten)
bestond uit de voormalige Sovjet-republieken met uitzondering van de Baltische
staten.
de Italiaanse winnaars
In de voorronde A een zeer sterke prestatie van de voormalige
Sovjet-Unie: vijf op vijf, met de 8-5 overwinning tegen USA als topper. Het
enige verlies van de Amerikanen overigens die zich dus ook voor de halve finale
plaatstsen. In de B-reeks ging het er spannender aan toe, Spanje finishte als
eerste, Italië als tweede. Hun onderling duel eindigde op een 9-9 gelijkspel.
De eerste halve finale ging tussen het Gezamenlijk team en de Italianen,
een thriller van formaat, waarbij de Alpijnen, met 8-9, aan het langste eind
trokken. Spanje haalde het met 4-6 van de Yankees. Opnieuw een finale om
van te snoepen. De Italianen liepen halfweg tot 2-4 uit en leidden met het
ingaan van het laatste kwartje nog steeds met 5-6, maar toen onbonden de
Spanjaarden hun duivels en net voor het eindsignaal netten ze de gelijkmaker.
Verlengingen dan maar. De eerste verliep scoorloos, in de tweede trokken
de Italianen het laken naar zich toe met nipte 8-9 winst.
De Italiaanse goallie Francesco Attolico ziet een Spaans schot
op de kruising stranden
Francesco Attolico
Francesco Attolico keepte 293 wedstrijden voor het Italiaanse
team. Na het goud in Barcelona, won hij brons tijdens de Spelen van Atlanta,
vier jaar later. Met Italië werd hij in eigen land wereldkampioen in 1994 en Europees
kampioen in 1993 en 1995.
Bij het zwemmen een Russische dominantie in vrije stijl, tweemaal
goud en tweemaal zilver voor Alexander Popov, drie overwinningen voor Yevgeny
Sadovyi.
Alexander Popov
Popov verwekte door zijn schitterende zwemstijl steeds opnieuw
de indruk dat zwemmen een makkie was en helemaal geen inspanning vroeg. In
de jaren '90 domineerde hij het sprintgebeuren, het leverde hem de bijnaam
The Russian Rocket op. Tijdens de 100m
finale in Barcelona lag hij halfweg nog op de zesde plaats, maar zijn verscheurende
eindsprint leverde hem goud op. Twee dagen nadien in de 50m leidde de Rus van
start tot finnish. Vier jaar later in Atlanta vernieuwde hij zijn titel in
het koninginnenummer, in de laatste 15 meter volstond een kleine tempoversnelling
om Gary Hall Jr naar de tweede plaats te verwijzen. Twee dagen nadien opnieuw
een duel met Hall, maar ook in de 50m vrij was de Rus de sterkste. In beide
estafettes haalde hij opnieuw zilver. Een maand na de Spelen werd hij in Moskou
op straat neergestoken, het mes boorde zich 15 cm in zijn maag en raakte ook
zijn longen. Hij rekupereerde echter snel en won in 1998 het wereldkampioenschap.
Op de Spelen van Sydney finishte hij tweede in de 100m vrij, een zekere Pieter
Van den Hoogenband gaf hem het nakijken. In 1993 verhuisde hij met familie
en coach naar het Australische Canberra, in 2003 vestigde hij zich definitief
in Zwitserland.
Omdat hij zich niet voor de Spelen van 1988 had kunnen kwalificeren,
stopte Pablo Morales drie jaar met zwemmen. Na de dood van zijn moeder maakte
de Amerikaan zijn come-back . En met succes: in Barcelona was hij niet alleen
teamkapitein maar won hij ook het goud op de 100m vlinder en daarmee was
hij de oudste zwemmer die ooit won. Thans is hij zwem- en duikcoach van de
vrouwenploeg van de University of Nebraska.
Mark Tewksbury
De Canadees Mark Tewksbury was
de beste over 100m rug en veroverde met de estafetteploeg brons in de 4x100m
wisselslag. Dankzij 21 nationale titels werd hij in eigen land vier keer uitgeroepen
tot Zwemmer van het Jaar. Hoewel geboren in het Canadese Calgary, groeide hij
op in Dallas. In 1998 'outte' hij zich en daarmee was hij de eerste Canadese
sporter die uitkwam voor zijn homoseksuele geaardheid. Hij werd meteen
ook een prominent voorvechter van de rechten voor homoseksuelen, en was één
van de stuwende krachten achter de Gay Games.
 Het zwemtalent van Franziska van Almsick werd ontdekt toen
ze amper vijf jaar oud was. Op 14-jarige leeftijd leverde haar dat vier medailles
op tijdens de Spelen in Barcelona: zilver in de 200m vrije slag, die ze nipt
verloor van de Amerikaanse Nicole Haislett, en de 4x100m wissel, brons in de
100m vrij en 4x100m vrij. Datzelfde jaar verbeterde ze het wereldrecord 50m
vrij en één jaar later veroverde ze zes gouden plakken tijdens de
Europese kampioenschappen. De Wereldkampioenschappen van 1994 betekenden
de grote doorbraak voor Goldfish Franzi: goud op de 200m vrij
en het acht jaar oude wereldrecord werd met 1.56.78 naar de archieven verwezen.
Het had echter aan een zijden draadje gehangen, Franzi kon zich met een negende
tijd in de halve finale immers niet voor de eindstrijd plaatsen. Clubmaatje
Dagmar Haase kon dat wel, maar stond genereus haar plaats af, met het gekende
gevolg. Tijdens de Spelen van Atlanta in 1996 moest Franzi Claudia Poll uit
Costa Rica laten voorgaan in haar favoriete 200m vrij, een ware teleurstelling
want ze was als grote titelkandidate vertrokken. En ook nu weer geen goud:
zilver op de 4x200 m vrij, brons op de 4x100m wissel. In 2000 tijdens de
Spelen van Sydney enkel een bronzen plak op de 4x200m vrij. De media keerden
zich tegen haar en ze kreeg zelfs de weinig flaterende bijnaam Franzi
van Speck. Het begin van het einde, zo leek het, maar Van Almsick kwam nog eens
terug. Tijdens de EK in eigen land veroverde ze opnieuw vijf keer goud en
brak ze haar eigen acht jaar oude wereldrecord op de 200m vrij. Opnieuw was
ze topfavoriete voor de Spelen van Athene in 2004, maar de oogst was minder
dan verwacht: twee keer brons in beide estafettenummers. Bij haar afscheid
in 2004 kon ze 18 keer goud voorleggen, wereldrecords, wereldtitels, Europese
records en titels, maar jammer genoeg geen Olympisch goud. Ze woonde 4 jaar
samen met de handballer Stefan Kretzschmar, een vaste pion van het nationale
Duitse team. In 2005 verliet ze hem om te gaan samenwonen met de 20 jaar
oudere Duitse ondernemer Jürgen Harder. Begin 2007 beviel ze van diens
zoon Hugo. Tijdens haar zwemcarrière was ze al dikwijls als fotomodel
gevraagd, na het zwemmen legde ze zich daar volledig op toe. Ze werd door
de ARD als co-presentator van zwemwedstrijden gevraagd en bij RTL was ze
in 2006 zelfs presentator van de formule 1. Van zichzelf getuigde ze: 'Ich
bin die Unvollendete', vrij vertaald: 'ik ben de onvoltooide'.
Voor het eerst kwamen de Chinese vrouwen hun neus aan het
venster steken: vier keer goud en vijfmaal zilver, met in het koninginnenummer
rang één
en twee.
Summer Sanders
Summer Sanders was de beste over 200m vlinder en hielp mee het goud te winnen
in de 4x100m wissel. Daar voegde ze nog zilver aan toe in de 200m en brons
in de 400m wissel. Meteen de best gekroonde zwemster van de Spelen. Eén
jaar voordien in Perth had ze tijdens de Wereldkampioenschappen net dezelfde
oogst binnengehaald. Na de Spelen van Barcelona stopte ze met zwemmen, deed
nog een poging om zich alsnog te plaatsen voor de OS van 1996, maar daarin
lukte ze niet. Ze werd dan maar sportverslaggeefster bij Fox Sports Net en
akteerde in twee films (Broken Record en Jerry Maguire) en meerdere TV-series.
In 1997 trouwde ze met Mark Henderson, ook een Olympisch zwemmer. Drie jaar
later ging het koppel uit elkaar, in 2005 hertrouwde ze met Erik Schlopy, een
skiër.
De eerste Spelen zonder boycot, met Zuid-Afrika en Cuba opnieuw van de partij.
België haalde in totaal 3 medailles en zeventien finaleplaatsen.
Zilver voor Annelies Bredael in de skiff.
Heidi Rakels
Het vrouwenjudo stond in Barcelona voor het eerst op de affiche.
Heidi Rakels, een 24-jarige studente burgerlijk ingenieur, haalde het brons
in de categorie –66
kg. Daar had ze heel wat moeten voor doen. Haar normale categorie was –72
kg, maar omdat ieder land per gewichtscategorie slechts één
deelneemster mocht inschrijven, viel Heidi uit die boot. Ulla Werbrouck had
haar immers geklopt op de Belgische kampioenschappen en werd uiteraard geselecteerd.
Afvallen dan maar en met wat voor succes.
Cédric Mathy was de derde Belgische medaillewinnaar in de puntenkoers.
De Sovjet-Unie bestond niet meer, de deelrepublieken namen
deel onder de vlag van het Gemenebest van Onafhankelijke Staten. Dat GOS behaalde
de meeste medailles: 45 gouden, 38 zilveren en 29 bronzen.
Derartu Tulu en Elana Meyer lopen hun ereronde
Voor het eerst sinds 1960 Zuid-Afrika op de Spelen. De blanke
Zuid-Afrikaan Elana Meyer en de zwarte Ethiopische Derartu Tulu vochten een
bijzonder mooi duel uit op de 10.000 meter. Na de overwinning van Tulu, liepen
beiden hand in hand een ereronde.
Dit keer werd de Olympische vlam ontstoken door Antonio Rebollo,
een paralympieker die een brandende pijl in de schaal schoot.
Magic Johnson
|
Michael Jordan
|
In het basketbal voor het eerst ook profs. Het Dream
Team van de USA was overweldigend, met o.a. Michael Jordan, Magic
Johnson, Larry Bird, Scottie Pippen binnen de rangen. Tegen die toppers hadden
de andere landen niets in te brengen. De Amerikanen wonnen alle wedstrijden
met groot verschil en brachten het goud mee naar huis.
Jennifer Capriati
Ook in het tennis heel wat profs. Bij de mannen won de Zwitser
Marc Rosset, bij de vrouwen versloeg Jennifer Capriati Steffi Graf. Het mannendubbel
werd gewonnen door het Duitse duo Boris Becker-Michael Stich, in het vrouwendubbel
was de gouden medaille voor de Amerikanen Mary-Joe Fernandez-Gigi Fernandez.
Jennifer Capriati was pas prof sedert 1990. In het begin brak zij record
na record: jongste speelster die een prof-finale haalde, jongste halvefinaliste
op Roland Garros en Wimbledon, jongste speelster die één miljoen
dollar aan prijzengeld haalde. Ze kon de druk echter niet aan en in 1994
verdween ze van de banen, overmand door privé problemen en een drugsgeschiedenis.
Twee jaar later vierde ze haar comeback en werd ze opnieuw een topper. Ze
had ooit een relatie gehad met Xavier Malisse, die dit omschrijft als "de
grootste vergissing uit mijn leven". Al had Capriati dat waarschijnlijk
ook kunnen zeggen.
De Chinese Zhang Shan klopt zo maar eventjes vijftig mannen
voor het goud in het kleiduifschieten.
Derde deelname voor Carl Lewis, met twee gouden plakken als
eindresultaat: verspringen en 4x100m. In het verspringen werd veel verwacht
van het duel tussen Carl Lewis en wereldrecordhouder Mike Powell. Een slag
in het water, want Lewis won makkelijk met zijn eerste sprong van 8m67. Op
de 100 m kon Lewis zich zelfs niet kwalificeren. Die zege ging met 9.96 naar
de 32-jarige Brit Linford Christie.
Linford Christie
Linford Christie, geboren in Jamaica, begon pas met atletiek
toen hij 19 jaar oud was. Op de Spelen van Seoel in 1988 was hij tweede achter
Lewis, in Barcelona was het echter bingo. Het jaar nadien werd hij in Stuttgart
ook wereldkampioen. Na 1994 ging het bergafwaarts, op de Spelen van 1996 werd
hij gediskwalificeerd na twee valse starts. Zijn persoonlijke besttijd op 100m
was 9.87, in die tijd slechts 1 honderste boven het wereldrecord. Hij dook
als eerste Europeaan onder de 10 seconden.
De grote verrassing werd in het polsstokspringen genoteerd.
Sergei Boebka had al dertigmaal het wereldrecord verbeterd, maar haalde in
Barcelona de aanvangshoogte niet; De gouden medaille ging naar Maksim Tarasov.
De Nederlandse Ellen van Lange haalde goud op de 800 meter. In het turnen won de Wit-Rus Vitaly Tsjerbo zes gouden medailles,
waarvan vier op dezelfde dag: meerkamp voor teams en individueel, grondoefening,
paard, ringen en brug.
Op de 10.000m werden de Afrikanen het slachtoffer van een
Marokkaanse combine. Hammou Boutayeb liet zich, al dan niet met opzet, een
ronde terugvallen om zo zijn landgenoot Khalid Skah hand- en spandiensten te
verlenen in zijn duel met de Keniaan Chelimo. Skah werd later gediskwalificeerd,
maar in beroep mocht hij uiteindelijk toch zijn Olympische titel behouden.
Gail Devers
Bij de vrouwen de Amerikaanse Gail Devers in de kijker. Enkele
jaren voor deze Spelen had men haar volledig afgeschreven voor atletiek, een
tumor in de schildklier bezorgde haar een enorme lijdensweg. Het werd zelfs
zo erg dat men ernstig nadacht over een voetamputatie, maar dankzij de juiste
zorgen kwam ze er bovenop en kon ze naar de Spelen. Devers was de eerste atlete
die de 100m en de 110m horden combineerde. De 100m in Barcelona was een close
finish, met drie gingen ze op één lijn door de finish. Devers
won uiteindelijk met 0.06 seconden voor Cuthbert en Privalova. Bij de finale
110m horden lag Devers aan de leiding maar struikelde ze over de laatste
horde waardoor de Griekse Patoulidou totaal onverwacht won. Zo miste Devers
maar net een unieke dubbelslag. Eén jaar later opnieuw een fotofinish
tijdens de finale van de WK, dit keer werd Merlene Ottey naar de tweede plaats
verwezen. Dit keer won Devers de titel 110m horden wel. Tijdens de Spelen
van 1996 een heruitgave van de finale van het WK in 1993. Ottey en Devers
kregen dezelfde tijd toegwezen, maar de jury gaf Devers het goud. In
de 110m horden ook een herhaling van de Spelen van vier jaar voordien. Gestart
als absolute favoriete, viel ze zelfs buiten de medailles. Met de 4x100m
estafette won ze toch een derde gouden medaille. In 2005 stopte ze met atletiek
om een kind te krijgen, in 2006 hervatte ze de competitie.
<<
1988 1996
>>
|
1992 – Barcelona