Waterpolo Geschiedenis : Waterpolo op de Olympische Spelen

1984 - Los Angeles

De 12 deelnemende landen waren verdeeld over 3 groepen:

• Groep A: Canada, China, Joegoslavië en Nederland

• Groep B: Brazilië, Griekenland, Spanje en Verenigde Staten

• Groep C: Australië, Italië, Japan en West-Duitsland

De beste 2 landen van iedere poule gingen naar groep D en speelden om de medailles, de overige landen speelden in groep E om de 7de plaats. Onderlinge resultaten uit de voorronde werden meegenomen naar de finaleronde.

Joegoslavië

Een ongemeen spannende eindstrijd. In de voorrondes hadden Joegoslavië, West-Duitsland en de Verenigde Staten al hun wedstrijden gewonnen, die drie verdeelden zich ook de medailles. Zowel het thuisland als de Joego’s wonnen in de eindstrijd hun eerste drie wedstrijden, de allerlaatste partij tussen beide oponenten zou dus over het goud beslissen. En dat werd een heuse thriller, die op 5-5 eindigde, nadat de Joegoslaven in het slotkwartje een 5-3 achterstand ophaalden. Gelijke punten dus, maar omdat Joegoslavië een beter doelsaldo (47-33 tegen 43-34) kon voorleggen haalden ze het goud. Brons was voor West-Duitsland

Manuel Estiarte

De Spaanse ploeg eindigde net naast het podium op rang vier. Binnen die ploeg een natuurtalent, die door heel wat kenners als de beste speler aller tijden wordt bestempeld. Hierover bestaat uiteraard de nodige discussies, maar feit is dat Manuel Estiarte een schitterende speler was. In totaal kwam hij 578 keer uit voor de nationale ploeg, en dat in een periode van 22 jaar. Los Angeles was zijn debuut, in Barcelona veroverde hij met zijn zevental het zilver en vier jaar later in Atlanta zelfs goud. Estiarte is de enige waterpolospeler die aan zes Olympische Spelen deelnam. Zijn laatste optreden, op 38-jarige leeftijd was in 2000 in Sydney en met een totaal van 125 doelpunten is hij de topscorer tijdens Olympische Spelen. Tijdens zijn gloriejaren woog de 1m72 grote Spanjaard slechts 62 kg

Terry Schroeder

Terry Schroeder was kapitein van het Amerikaanse team en leidde zijn manschappen naar het zilver in 1984 en 1988. Deze arts was nog een echte sportamateur, want beroepshalve was en is hij nog steeds chiropractor, en dat bleek een erfelijke belasting. Want buiten vader en grootvader zijn er nog 59 andere chiropractors in de familie, waaronder zijn vrouw Lori, zijn broer en zuster, zeven neven en een schoonbroer. Binnen de ploeg was hij niet alleen kapitein maar ook de spelbepalende figuur en meestal ook de topscoorder. En dat 14 jaar lang. Bovendien verzorgde hij niet alleen zijn eigen ploegmaats, maar ook tegenstrevers. Voor deze Spelen in eigen land stond hij model voor één van de bronzen beelden die het Olympisch stadion sierden. Hij traint nog steeds het waterpoloteam van de Universiteit van Pepperdine.

Perica Bukić

Bij de winnende Joegoslaven Perica Bukić in de ploeg, die vanaf 2003 Kroatisch parlementslid werd en voorzitter van de nationale waterpolobond

Hagen Stamm

Het Duitse zevental steunde op het kunnen van Hagen Stamm, de beste Duitse speler van de laatste 20 jaar. Nu in Los Angeles was brons het eindresultaat, maar nadien ging het bergafwaarts. Toen de ploeg zich niet voor de Spelen van Sydney kon kwalificeren, werd Stamm bondstrainer en met succes, want in 2004 in Athene was de ‘Mannschaft’ er opnieuw bij. Met de vijfde plaats als eindresultaat. Bovendien is hij voorzitter van zijn thuisploeg Wasserfreunde Spandau 04, waar zijn zoon Marko nu één van de vedetten is.

Zwemmen

Voor het eerst sedert heel lang een Belgische medaille bij het zwemmen: Ingrid Lempereur tikte als derde aan na 200m schoolslag. Een fenomenale prestatie van dat kleine meisje, op het podium kwam het verschil met de Oostduitse reuzinnen pas echt tot uiting. Eigenlijk was ze te klein om het ooit waar te maken, maar haar doorzettingsvermogen en vooral de schitterende begeleiding van Ulrich Persyn loodsten haar naar die top. Thans werkt Ingrid als kinesiste.

Michael Gross

Zijn bijnaam de Albatros had hij te danken aan zijn enorme spanwijdte: liefst 2m13 voor een lichaamslengte van 2m01. Het eerste goud over 200m vrije slag leverde meteen ook een wereldrecord op, ’s anderendaags was hij ook de beste over 100m vlinder, opnieuw met een wereldrecord. Gross was dus groot favoriet op de 200m vlinder, maar daar stak Australiër Jon Sieben een stokje voor, de Duitser tikte aan als tweede. Hem kennende had je na die nederlaag een bittere Gross verwacht, integendeel, de Duitser loofde Sieben. Tussen 1981 en 1988 domineerde Gross die 200m dolfijn als geen ander; tweemaal wereldkampioen, vier Europese titels en vier wereldrecords met in Seoel het goud als kers op de taart. Gross won ook nog zilver in 1984 en brons in 1988 met de estafette 4x200m vrije slag. Door de boycot in 1984 was de 16-jarige Gross niet in Moskou. Maar toen de Zweed Pär Arvidsson in Moskou het goud won met 54.92, vlinderde Gross dezelfde dag in Toronto, de hectometer af in 54.69. Michael Gross werd vijfmaal wereldkampioen en dertien keer Europees kampioen, hij sleutelde aan 12 wereld- en 24 Europese tijden, o.a. ook het wereldrecord 400m vrije slag, een afstand die hij quasi nooit zwom.

Alex Baumann

De Canadees Alex Baumann won de wisselslagnummers, beide in een nieuw wereldrecord. Ondank het feit dat zijn vader net aan kanker was gestorven, zijn broer zelfmoord had gepleegd en hijzelf last had van een schouderblessure en tendinitis nam hij toch aan de Spelen deel. In 1986 stopte hij met zwemcompetitie en ging hij in Australie studeren. In 2008 zal hij de Canadese Olympische zwemploeg leiden in Bejing.

Victor Davis

Victor Davis, een andere Canadees, klokte een nieuwe wereldtijd af in de 200m schoolslag, goed voor het goud. Over de helft van de afstand tikte hij aan als tweede. In 1989, amper 25 jaar oud, werd hij door een auto doodgereden.

De Amerikaan Rick Carrey won beide rugnummers, na de 200m keek hij echter helemaal niet happy. Het feit dat het wereldrecord had stand gehouden, maakte hem ongelukkig. Door deze houding kreeg hij heel wat kritiek van de pers over zich heen. Na de winst in de 100m lachte hij naar het publiek en excuseerde hij zich voor het voorval in de 200m. Een derde gouden medaille veroverde hij in de estafette 4x100m wissel. Zijn hele carrière was goed voor negen wereldrecords.

Rowdy Gaines

Rowdy Gaines, een andere Amerikaan won het koninginnenummer, al had dat heel wat moeite gekost. In 1980 was hij torenhoog favoriet voor dat nummer, door de Amerikaanse boycot mocht hij toen niet naar de Spelen van Moskou. Hij stopte met zwemmen, maar zijn vader verplichtte hem om opnieuw te starten. Met succes, want in 1981 bracht hij het wereldrecord 100m vrij op 49.36 en dat van de 200m vrij op 1.49.93. Tijdens de Spelen van 1984 in eigen land won hij niet alleen de 100m vrij, maar ook beide estafettenummers. In 1991 was hij plots verlamd, getroffen door de ziekte Guillan-Barre. Dank zij zijn schitterende conditie kwam hij er helemaal bovenop. Hij is nu verbonden aan de TV-keten NBC als commentator van zwemwedstrijden.

Bij de vrouwen twee verrassende Nederlandse winnaressen: Petra Van Staveren won de 100m schoolslag, Jolande De Roover de 200m rug. De Roover haalde in de 100m rug brons en dat eremetaal was ook tweemaal weggelegd voor Annemarie Vanderstappen in de 100 en 200m vrije slag. De Hollandse estafetteploeg won ook zilver in de 4x100m vrije slag.

Nancy Hogstead

Geen zilveren medaille in het koninginnenummer bij de vrouwen, Carrie Steinseiffer en Nancy Hogstead tikten gelijk aan en kregen beiden het goud. De chrono en de aankomstrechters konden geen onderscheid zien. Hogstead won nadien ook nog eens goud in beide estafettes en zilver over 200m wissel. Ook Hogstead hield het zwemmen voor bekeken na de Moskou boycot van haar land. Drie jaar later bedacht ze zich echter en gelukkig voor haar met succes.

Mary T. Meagher

Mary T. Meagher mag zonder twijfel de titel 'grootste vlinderslagzwemster aller tijden' opeisen. Niet voor niets kreeg ze de bijnaam Madame Butterfly. In eigen land won ze drie gouden medailles: 100m en 200m vlinder plus de 4x100m wisselslag. In haar carrièrre brak zij twee wereldrecords in de 100m (bij de eerste verbetering was ze geen 15) en vijf in de 200m: 57.93 en 2:05.96 zijn haar beste tijden ooit. En die beide records hielden zo maar eventjes 15 jaar stand.

Tracey Caulkins was de meest veelzijdige Amerikaanse zwemster, ze won zo maar eventjes 48 nationale titels en dat in eender welk nummer. Tijdens de Spelen van Los Angeles won ze beide wisselslagnummers, de 200m in een nieuwe wereldtijd.. Daar bovenop kwam ook nog eens winst in 4x100m wissel. In totaal verbeterde ze vijf wereldrecords en 63 nationale besttijden. Na de Spelen van 1984 stopte ze haar zwemactiviteiten, trouwde ze met de Australische zwemmer Mark Stockwell en verhuisde ze naar ‘down under’. Mark Stockwell zelf haalde in LA twee zilveren en een bronzen plak.

Olympische Anekdotes uit 1984

De grootste Belgische verrassing in Los Angeles was de gouden medaille van Roger Ilegems in de puntenkoers. Bij het roeien zelfs twee plakken: zilver voor de dubbeltwee Dirk Croix en Pierre-Marie Deloof, brons voor Ann Haesebrouck in de skiff.

Als reactie op de Amerikaanse boycot in Moskou bleven nu veertien communitische landen weg van deze Spelen. Veel minder dan in 1980, maar de veertien afwezigen wonnen toen wel 58% van de medailles. Toch werd met 140 deelnemende landen een record qua aantal gevestigd, met voor het eerste een Chinese delegatie. LA leverde 223 miljoen dollar winst op, een voorbeeld voor de volgende edities, maar vooral een redding van de Spelen. Want na het enorme deficit in Moskou hingen die aan een zijden draadje.

Sebastian Coe

Sebastian Coe won voor de tweede maal de 1500m, dit keer voor landgenoot Steve Cramm. In de 800m hernieuwde hij de zilveren medaille van vier jaar eerder.

Gabi Andersen-Schiess

De Amerikaanse Joan Benoit won de eerste Olympische marathon voor vrouwen, voor de Noorse Greta Waitz, die later nog dikwijls van zich zou laten horen. Een wedstrijd met dramatische beelden toen de Zwitserse Gabi Andersen-Schiess, overmand door de hitte, zwalpend de laatste meters aflegde. Wat haar overigens geen windeieren legde, de organisator van de marathon van New York bood haar het vijfvoudige van de andere deelneemsters aan, wat ze uiteraard in dank aanvaardde. In die marathon een ander drama: Greta Waitz vocht met papieren zakdoekjes tegen een acute aanval van diarree en dat voor miljoenen TV-kijkers. Belette haar niet om de wedstrijd te winnen, al zat er letterlijk een reuke aan haar zege.

Carl Lewis

Carl Lewis was de beste sprinter in de 100 en 200m, won ook nog eens goud in het verspringen en de 4x100m.

De Fin Pertti Karppinen won voor de derde keer het roeien in de single sculls

Roemenië nam deel en weigerde dus de Russische boycot. Met succes overigens, de Roemenen haalden liefst 53 medailles.

De Marokkaanse Nawal El Moutawakel won de 400m horden, meteen het eerste goud voor een vrouw uit de Islamitische landen. Haar landgenoot Said Aouita was de beste in de 5.000m.

Daily Thompson hernieuwde zijn zege van vier jaar voordien in de tienkamp, het wereldrecord dat hij vestigde hield negen jaar stand, als olympisch record bleef het puntenaantal zelfs 20 jaar op de tabellen. De Duitser Jurgen Hingsen was zijn grootste rivaal, de twee vochten memorabele wedstrijden uit en snoepten elkaar om beurt het wereldrecord af. Vier jaar later in Seoel deed Hingsen een nieuwe poging om Thompson onderuit te halen, in het openingsnummer de 100 meter veroorzaakte hij echter drie valse starts en mocht meteen zijn valiezen pakken. Thompson zelf kwam ook niet op het podium, een hamstringkwetsuur strooide roet in het eten en de Engelsman eindigde als vierde. Die hamstrings waren ook oorzaak van zijn definitieve afscheid in 1992.

Voor Thompson op het veld verscheen was de tienkamp een van de minder populaire atletiek onderdelen. De Engelsman, een echt showbeest, maakte van ieder onderdeel een heus drama, waardoor de tienkamp immens aan populariteit won. Tijdens de officiële medaille overhandiging in 1984 floot hij zowaar het nationale 'God save the Queen' en bij het TV interview nadien toonde hij trots zijn medailles en riep hij zijn vrienden toe: 'I've got the Big G, boys - the Big G!'. Zijn grootste stunt haalde hij echter uit toen hij tijdens één van de wedstrijden zijn trainingvest uitdeed, en daar midden op de piste stond met een T-shirt met de volgende tekst: "Is the second best athlete gay?", een hint naar de geaardheid van Carl Lewis, waarbij hij 'en passant' ook even meegaf dat niet Lewis de beste atleet was.

Er werden drie PC spelletjes naar hem genoemd: Daley Thompson's Decathlon, Daley Thompson's Supertest en Daley Thompson's Olympic Challenge.

Goud voor Steve Redgrave bij het roeien, het eerste van een recordreeks van vijf op vijf opeenvolgende Spelen.

Frankrijk klopte Brazilië met 2-0 in de voetbalfinale. Het voetbal was enorm populair en vele partijen werden voor een uitverkochte Rose Bowl gespeeld, telkens meer dan 100.000 toeschouwers.

Valerie Brisco-Hooks

Valerie Brisco-Hooks haalde tabloids met drie gouden medailles zij is enige atlete die goud won op zowel 200 als de 400 meter.

De eerste olympische titel voor China werd gewonnen door Haifeng Xuin het vrij pistool schieten 50 meter.

Mary Lou Retton

De Amerikaanse Mary Lou Retton doorbrak de Oosteuropese heerschappij in het turnen en won de all-around competitie. Zoals zovele Amerikaanse medaillewinnaars kreeg ook zij filmrollen aangeboden, zo speelde ze mee in o.a. Naked Gun 33 ¹/₃.

De grootste winnaars waren de turnster Ecaterina Szabo uit Hongarijë met vier gouden en één zilveren medaille en de turner Li Ning uit China die driemaal goud, tweemaal zilver en éénmaal brons won.

De jongste medaillewinnaar was de Roemeense turnster Simona Pauca zij was 14 jaar en 317 dagen.

<< 1980                                                                                                1988 >>