|
De 12 deelnemende landen waren verdeeld over 3 groepen:
-
Groep A: Griekenland, Hongarije, Nederland en Roemenië
-
Groep B: Italië, Spanje, USSR en Zweden
-
Groep C: Australië, Bulgarije, Cuba en Joegoslavië
De beste 2 landen van iedere poule gingen naar finalegroep A en speelden
om de medailles, de overige landen speelden in finalegroep B om de
7de plaats. Onderlinge resultaten uit de voorronde werden niet meegenomen
naar de finaleronde.
Zilveren medaille voor Joegoslavië
Meer dan 118.000 toeschouwers woonden de 48 wedstrijden
bij. De Sovjetploeg oppermachtig in eigen land. Na drie op drie in de voorronde
een vijf op vijf in de finalereeks: 4-5 tegen Hongarije, 6-2 tegen Spanje,
8-5 tegen Cuba, 7-3 tegen Nederland en 8-7 tegen Joegoslavië, dat tweede
eindigde, terwijl Hongarije ditmaal met brons moest tevreden zijn. Milorad Krivokapić in het doel bij de Joegoslaven. In Moskou goed voor
het zilver, vier jaar later in Los Angeles zelfs goud, na een onvergetelijke
wedstrijd tegen de Verenigde Staten. In 1986 kroonde hij zich met de ploeg
tot wereldkampioen. In totaal speelde hij 299 wedstrijden voor het nationale
team en hij wordt algemeen beschouwd als één der beste keepers
ter wereld. Na zijn sportcarrière werd hij zeven jaar de coach van
Crvena Zvezda uit Belgrado, die hij tweemaal naar de nationale titel
loodste. Na een poosje trainer van de Joegoslavische juniors geweest te zijn,
werd hij in 2002 aangezocht om bondscoach van Saoudi Arabië te worden.
Igor Milanović
Igor Milanović, één der beste spelers
ooit, speelde liefst 20 jaar competitie. In die periode sprokkelde hij 349
selecties voor de nationale ploeg en scoorde hij voor dat team alleen 540
doelpunten. Twee keer Olympisch goud, twee keer wereldkampioen en twee keer
winnaar van de FINA cup. Op clubniveau speelde hij bij Partizan Belgrado,
Roma, Crvena zvesda, Mladost en Cataluna.
 Het zwemmen leed zwaar onder de Amerikaanse afwezigheid,
maar toch zwom één man zich in de kijker: Vladimir Salnikov, die niet
alleen de 1500m won maar ook als eerste onder de 15 minuten bleef:
14.58.27. Elke 100 meter onder de minuut. Waanzinnig. In totaal verpulverde
hij twaalf wereldrecords. Ook de 400m vrije slag won de Moskoviet,
evenals de estafette 4x200m vrij. Vier jaar later echter kon hij zijn titels
niet verdedigen, toen was er immers de Russische boycot van de Spelen van
Los Angeles.
Tussen 1977 en 1986 won Salnikov liefst 61 finales 1500m
vrije slag, wat hem de bijnaam Het Monster
van de Golven opleverde.
Tijdens de WK in Madrid in 1986 kwam er plots een kink in de kabel,
hij eindigde 'pas' vierde, en bij de EK het jaar nadien wist hij zich zelfs
niet te plaatsen voor de eindstrijd. Maar Salnikov kwam terug, getraind
door echtgenote Marina, een voormalige atlete op 100m. Tijdens de OS
van Seoel maakte hij in de finale een achterstand van tien seconden goed
en won hij, op 28-jarige leeftijd, opnieuw het goud.
Michelle Ford
Michelle Jan Ford was de enige Westerse zwemster die de
hegemonie van de Oostduitse zwemsters kon doorbreken. In de 800m vrije slag
tikte ze als eerste aan, over 200m vlinderde ze naar het brons. In 1977 brak
ze zelfs het wereldrekord van de 800m: 8.30.53. Momenteel werkt ze in
Australië als
General Manager voor een Zwitsers IT bedrijf gespecialiseerd in beveiliging.
De 200m schoolslag was voor de Russische Kasiucyte. Jörg Woithe was de beste in het koninginnenummer en veroverde zilmver
met zijn maats in de 4x200m vrije slag. In 1982 werd hij wereldkampioen in
datzelfde nummer. Hij was de eerste Europeaan die onder de 50 seconden dook,
zijn 49.58 werden in 1987 door de Fransman Caron naar 49.51 gedrukt.
Petra Schneider
Petra Schneider was de beste in de 400m wisselslag, in 1984 kapte ze met
zwemmen. Eind 2005 kwam ze echter opnieuw in het nieuws. Op de Duitse TV
zender ARD eiste ze dat haar Duits record 400m wisselslag ongeldig zou verklaard
worden, omdat die toptijd door doping beïnvloed was.
Goud voor DDR in 4x100m wissel (vlnr):
Reinisch, Pollack,
Geweniger en Metschuck
Ute Geweniger veroverde het goud op de 100m schoolslag en de 4x100m
wissel. In heel haar carrière won ze zestien medailles, waarvan dertien
gouden. Na de Duitse eenmaking opende ze haar eigen schoonheidssalon
in Chemnitz. Na de ontboezemingen van Petra Schneider gaf ook zij toe
dat doping zijn steentje had bijgedragen tot de besttijden. Wel ging ze niet
zo ver als haar voormalige collega: het schrappen van de wereldbesttijd
was overbodig omdat er ook heel wat noeste trainingsarbeid mee gepaard ging.
Vermits de Russen niet reageerden op het ultimatum van President
Carter om Afghanistan voor februari 1980 te verlaten, namen de Verenigde
Staten niet deel aan de Spelen van Moskou. De regeringen van een aantal bevriende
landen, zoals Groot-Brittannië en Australië, steunden de boycot
maar lieten de keus om wel of niet af te reizen aan de individuele
atleten.
Uiteindelijk zouden 65 landen de Spelen boycotten en daaronder
West-Duitsland, Japan, Kenia Canada, Noorwegen en China.
Heel wat landen kozen uiteindelijk voor een tussen oplossing.
Ze namen deel aan de wedstrijden maar niet aan de officiële plechtigheden:
geen hijsen van de vlag en geen volkslied.
De eerste Spelen in een communistisch land met een ware
Sovjettriomf in atletiek: 15 van de 37 medailles gingen naar een Rus.
Wel met een zwaar financieel verlies van 120 miljoen Roebel.
Steve Ovett
De grote verrassing kwam van de Britten, die vier titels
wonnen: 100m, 800m, 1500m en de tienkamp. Boeiende duels tussen de
aartsvijanden Sebastian Coe en Steve Ovett: Ovett won de 800m, nadat Coe
zich had laten insluiten maar op de 1.500m was het Coe die won.
Miruts Yifter
De Ethiopiër Miruts Yifter groeide uit tot één
van de grote figuren door de 5.000- en de 10.000m te winnen. Eindelijk
mocht je wel zeggen, acht jaar eerder was hij derde geworden in de
10.000m, maar verscheen hij niet aan de start van de 5.000m. Hierover deden
de meest waanzinnige berichten de ronde, die gingen van politieke redenen
tot het verloren gelopen zijn in de catacomben van het stadion. Zal wel altijd
een mysterie blijven. Net als zijn leeftijd overigens, die zou in Moskou
tussen 33 en 42 jaar geweest zijn. Yifter zelf ontweek die vraag steeds,
hij antwoordde de joernalisten: mijn schapen en mijn kiekens kan je
stelen, mijn leeftijd niet. In 1976 kon hij er ook niet bij zijn, omwille
van de boycot van zijn land.
In het turnen de kleinste aan de macht: de 16-jarige Yelena
Davidova werd all round kampioene, de Russische was 1m42 hoog en woog amper
33 kilo. Nadia Comaneci, 19 inmiddels, kreeg het brons, maar won de
balkoefening. Bij de mannen Alexander Ditiatin numero uno, acht medailles
haalde de Rus, waarvan drie gouden.
Zo maar eventjes drie tweelingen wonnen goud bij roei- en
worstelnummers.
Op de atletiekpiste werd een heel bizar record gevestigd.
Olga Roekavisjnikova werd de atlete met de kortste wereldrecordgeschiedenis.
In de vijfkamp finishte ze in het slotnummer met een chrono die haar het
wereldrecord opleverde, landgenote Olga Nadjezda Tkatsjenko klokte 0,4 seconden
later af, maar haar puntentotaal lag nog hoger.
Teofilo Stevenson
De Cubaanse zwaargewichtbokser Teofilo Stevenson won zijn
derde opeenvolgende goud.
Pietro Paolo Mennea won de 200m, nadat hij vier jaar eerder
in Munchen goed was voor brons. Zijn wereldrecord hield 17 jaar stand.
Oostduitse supprematie in het roeien, met elf op veertien
titels.
Robert Van de Walle
Slechts één medaille voor Belgenland, wel
een gouden. Judoka Robert Van de Walle vloerde in de categorie -95kg
de Rus Tengis Koeboeloeri, op het einde van de partij scoorde de Belg een
koka, voldoende voor het goud. Vier jaar later in Los Angeles geraakte hij
niet door de eerste ronde. Zijn Amerikaanse tegenstander vocht op zo'n laffe
wijze dat Van de Walle hem niet te pakken kreeg. Opgezweept door het thuispubliek
durfden de scheidsrechters niet tussenkomen. Nog eens vier jaar later,
in Seoel, veroverde Van de Walle het brons.
Sarah Simeoni
De Italiaanse Sarah Simeoni was de enige die de Oostblok
heerschappij in atletiek kon doorbreken. Met 1m97 won ze het hoogspringen.
Vier jaar voordien was ze nog goed voor zilver. Tweemaal verbeterde ze het
wereldrecord, haar hoogste sprong ooit was 2.01. Na Moskou volgde een
reeks pijnlijke peesproblemen. Dat belette haar niet om in Los Angeles
vier jaar later een prachtig duel te leveren met Ulrike Meyfarth. De
Duitse won uiteindelijk met 2m02, Simeoni eindigde tweede.
Joegoslavië
Winst voor het Joegoslavische basketteam, met o.a. Mirza
Delibašić en
Dražen Dalipagić in de ploeg, die later samen naar Real Madrid
zouden versassen. Delibašić stierf in 2001, amper 47 jaar oud.
Krešimir Ćosić was een andere vedette bij de Joegoslaven.
Na de Spelen van Moskou ging hij drie jaar in Amerika spelen. Als speler
nam hij deel aan vier verschillende Olympiades, maar in 1988 coachte
hij het nationale vijftal naar een zilveren medaille in Seoel. Na zijn basketcarrière
werkte hij als diplomaat op de Kroatische ambassade in Washington.
In 1995 stierf hij aan kanker.
<< 1976 1984
>>
|
1980 – Moskou