|
De 16 deelnemende landen waren verdeeld over 3 groepen.
-
Groep A: Canada, Cuba, Joegoslavië, Mexico, Roemenië en Verenigde
Staten
-
Groep B: Australië, Griekenland, Hongarije, Nederland en West-Duitsland
-
Groep
C: Bulgarije, Italië, Japan, Spanje en USSR
De beste 2 landen van iedere
poule gingen naar finalegroep I en speelden om de medailles, de nummers
3 en 4 van iedere poule speelden in finalegroep II om de 7de plaats.
Onderlinge resultaten uit de voorronde werden meegenomen naar de finaleronde. Voor
het eerst Russen op het hoogste schavot, voor Hongarije en de verrassende
Verenigde Staten. Nochtans was het geen makkie geweest. De Russen wonnen
weliswaar hun vier wedstrijden in de voorronde (4-1 tegen Italië,
11-1 tegen Japan, 7-2 tegen Bulgarije en 8-5 tegen Spanje), in de finale
echter werden het twee nipte overwinningen (5-4 tegen Joegoslavië en
4-2 tegen West-Duistland) en twee keer een gelijkspel (6-6 tegen USA
en 3-3 tegen Hongarije). Dit maakte dat Rusland met evenveel punten
eindigde als Hongarije, dat zelfs éénmaal meer scoorde dan
USSR, maar ook twee doelpunten meer slikte. Hard bevochten heet dat dan.
Ophef tijdens de wedstrijd Hongarije-Italië toen er maar
liefst 8 Hongaarse uitsluitingen plaatsvonden in niet meer dan 38 seconden!
 Bij de Hongaren het Olympisch debuut van de 20-jarige Tamas
Farago, de start van een schitterende carrière. Vier jaar later in Montreal
veroverde hij met zijn team het goud en nog eens vier jaar later in Moskou
brons. Farago was ongetwijfeld één van de grootste waterpolospelers
ooit. Bewijs hiervan: hij scoorde 22 van de 30 Hongaarse doelpunten in
Montreal, inclusief de vier doelpunten in de kapitale wedstrijd tegen Italië,
met 5-6 door Hongarije gewonnen. Het was net of hij altijd wist wat de
keeper op ieder ogenblik dacht. Hij was de auteur van enkele schitterende
video’s over waterpolo en schreef ook heel wat handboeken over de
sport. Hij speelde voor Vasas Boedapest, het Italiaanse Arenzano
en het Duitse Dusseldorf. Op dit ogenblik traint hij de Hongaarse damesploeg.
Bij de Amerikanen Charles Barry Weitzenberg in het water,
die algemeen beschouwd wordt als één van de beste Amerikaanse
spelers ooit. In 1968 tijdens de Spelen van Mexico werd hij geselecteerd
voor de Galawedstrijd betwist tussen de All-Stars van alle landen. In Munchen
veroverden de Yankees het brons, vooral hun voorronde was indrukwekkend:
5 op 5, met zelfs een 3-5 winst tegen Joegoslavië.
Mark Spitz
Bij het zwemmen was Mark Spitz zonder twijfel de grote superster. Niet minder
dan zeven gouden medailles, met zeven wereldrecords op de koop toe. Het bracht
zijn aantal Olympische overwinningen op negen, want ook in Mexico, vier jaar
voordien, stond hij twee maal op het hoogste schavotje. Al had hij voor die
Spelen van Mexico brutaal voorspeld dat hij zes keer goud zou halen. Door
zijn Joodse afkomst werd hij verplicht om Munchen voor de slotceremonie te
verlaten, omdat men ontdekt had dat ook hij één van de targets
van het massagraf zou zijn.
De zestienjarige Amerikaan Rick Demont was de eerste zwemmer die op doping
werd betrapt, na een overwinning op 400m vrije slag
Shane Gould
Bij de vrouwen stal de 15-jarige Australische Shane Gould
alle harten, drie overwinningen haalde ze binnen: de 200m en 400m vrije
slag plus de 200m wissel, en telkens met een nieuw wereldrecord. Daar
bovenop zilver in de 800m vrije slag en brons in het koninginnenummer. Tussen
juli 1971 en januari 1972 had Gould zich de wereldrecords in alle vrije
slag nummers toegeëigend: 100, 200, 400, 800 en 1500m. Ze startte in
Munchen dus als torenhoog favoriete. De Amerikaanse zwemsters trachtten
haar te imponeren door het dragen van een T-shirt met de tekst All
that glitters is not Gould. Eén jaar later, amper zestien jaar
oud, verdween ze compleet uit de picture. En dat voor 25 jaar. Ze voedde
vier kinderen op in een farm in West Australië, maar het publiek verwelkomde
haar als een heldin bij de openingsceremonie van de Olympische Spelen
in Sydney in 2000. Sandra Neilson klopte haar landgenote Shirley Babashoff
en favoriete Shane Gould in de 100m vrije slag, later eigende ze zich ook
nog eens hetzelfde eremetaal toe in beide estafettes.
 De 16-jarige Shirley Babashoff van haar kant leek op weg
naar een schitterende zwemcarrière. Ze vestigde zes wereldrecords
en werd in 1975 wereldkampioen over 200 en 400m vrije slag. De verwachte
grote doorbraak tijdens de Spelen van 1976 in Montreal kwam er echter
niet, en daarvoor waren de Oostduitse zwemsters verantwoordelijk. Babashoff
moest zich met vier keer zilver tevreden stellen. Hoewel ze nooit individueel
Olympisch goud won, wordt ze toch als één van de topzwemsters
uit de geschiedenis beschouwd. Ze deinsde er niet voor terug om de Oostduitse
zwemsters publiekelijk van bedrog te beschuldigen, wat haar de bijnaam Surly
Shirley opleverde,
vrij vertaald 'bitsige Shirley'. Later bleek dat die beschuldigingen
helemaal niet onterecht waren. Lang na haar Olympische esbattementen
werd ze een alleenstaande moeder en postbode in het Californische
Orange County. Begin 2007 kwam ze plots opnieuw in het nieuws. Ze
riep het Amerikaanse Olympisch Comité op om alle zwemsters die tussen
1970 en 1980 verloren hadden van Oostduitse zwemsters alsnog met een gouden
medaille te belonen. De maand voordien immers hadden 167 voormalige Oostduitse
atletes, waaronder heel wat zwemsters, via het Duitse gerecht een financiële
compensatie bekomen voor hun gedwongen deelname aan het dopingprogramma
van de DDR.
Hierbij enkele van Babashoff’s recente uitspraken:
Everyone should be compensated
somewhat or just acknowledged
Even our own Olympic Committee should step
up and have an event where they can invite those who are still alive and
recognise them, perhaps with a commemorative medal … or at least say,
'We know that this had been had for you'
They should at least acknowledge
the women. Some people want to think that the issue is over. From our side
of it, the whole issue has been shoved under the carpet. I think it is
sad.
So many women deserved their
medals. They were cheated out of their medals at the Olympics. We would
like to get what we earned.
We were going for the medals,
not the cash. We were amateurs. We worked so hard. We earned it and it
was stolen right in front of everyone's face and no-one did anything about
it.
It was like watching a bank robbery
where they just let the crooks go and then say 'It's okay'.
En geef haar eens ongelijk. Het volledige artikel vind
je hier: http://www.swimmingworldmagazine.com/lane9/news/13191.asp
Ulrika Knape
Zwemster Andrea Gyarmati, dochter van de waterpolo legende
Dezső Gyarmati en Olympisch kampioene vrije slag Éva
Székely (1952), wint zilver op de 100m rug en brons op 100m vlinder.
Een nieuwe naam in het duiken bij de vrouwen: de 17-jarige
Zweedse Ulrika Knape won het torenspringen en zilver op de 3m-plank.
Heden ten dage is ze trainster van haar dochter Anna Lindberg. Ook
haar man Mathz Lindberg is aktief in het schoonspringen.
De Italiaan Klaus
Dibiasi verlengde in Munchen zijn titel op de toren.
Een anekdote was het niet meteen, wel een regelrecht drama.
De Spelen naderden hun einde toen acht Palestijnse commando’s van de
terroristische organisatie Zwarte September het Olympisch dorp binnenvielen
en paviljoen 31 overvielen, het huis waar de Israëlische atleten verbleven.
Verscheidene mensen konden ontsnappen maar voor acht leden van de ploeg
brak de hel los. De Palestijnen eisten de vrijlating van 200 Arabieren die
in Israël
werden gevangen gehouden. Na lang onderhandelen kregen de terroristen
een vliegtuig dat hen naar Caïro moest brengen. Een plan opgezet door
de Duitse politie viel echter verkeerd uit, een scherpschutter schoot
niet raak genoeg en zo kreeg één van de Palestijnen de kans
om zelfmoord te plegen met een handgranaat. Samen met hem vloog ook een helikopter
de lucht in, met de gruwelijke balans van zeventien doden. De ganse
wereld was ontzet, maar IOC voorzitter Brundage besliste om de Spelen door
te laten gaan.
Lasse Viren
De Fin Lasse Viren viel halfweg de 10.000m finale, krabbelde
recht en won toch nog de gouden medaille. In een nieuw Olympisch record.
Hij lukte de dubbel-dubbel, door zowel in Munchen, als vier jaar later
in Montreal de 5.000 en 10.000m te winnen. Toch zijn zijn overwinningen
omstreden, hij wordt namelijk van bloeddoping verdacht, hoewel dat
toen nog niet verboden was. Thans is hij Fins parlementslid.
Ulrike Meyfarth
Amper zestien was ze, toen Ulrike Meyfarth het hoogspringen
won. Ze verbeterde haar persoonlijke best met zo maar eventjes zeven
centimeters: 1m92 en daarmee evenaarde ze het wereldrecord. Pas twaalf jaar
later deed ze die overwinning over, in Los Angeles ging ze over 2m02. In
1984 stopte ze met hoogspringen en werd ze jeugdscout bij haar club
TSV Bayer 04 Leverkusen.
Drama in het basketbal. De Amerikaanse reeks van 62 ongeslagen
wedstrijden werd door de Russen doorbroken. Bij 50-49 in het voordeel van
de Amerikanen een betwiste beslissing van de referee. De Russen kregen enkele
seconden extra speeltijd en scoorden via Aleksandr Belov, die eerst nog eens
twee Amerikanen omduwde. De Amerikaanse verontwaardiging was zo groot
dat ze weigerden om hun zilveren medaille in ontvangst te nemen. Die
medailles liggen overigens nog altijd in een Zwitserse kluis van het IOC.
Vassili Alexeiev
De Russische kolos Vassili Alexeiev domineerde het gewichtheffen.
Hij verbeterde in zijn loopbaan zo maar eventjes 80 wereldrecords.
Ook rond zijn "prestaties" bestaan de nodige vraagtekens.
Valeri Borzov
Op de twee sprintnummers zorgde de Rus Valeri Borzov ervoor
dat de Amerikanen zonder gouden medaille naar huis moesten. In de 100m
was die nederlaag 'normaal', gezien de twee Amerikanen niet voor de
kwartfinales kwamen opdagen. Hun coach had een verkeerd tijdstip
genoteerd en weg Olympische dromen. De Amerikanen zworen dat ze die
schande in de 200m zouden uitwissen. En hoewel ze zich met drie voor
de finale kwalificeerden, konden ze de Rus geen halt toeroepen. De
jaren nadien concentreerde Borzov zich op zijn studies. Plots waren er zelfs
geruchten dat men hem wilde vermoorden, maar een blessure zorgde ervoor dat
hij in de Olympische finale van 1976 slechts brons veroverde. In 1979 stopte
hij met competitiesport en trouwde hij de mooie turnster Ludmilla Tourischeva.
Sedert 1994 is hij minister van Sport en Jeugd in Oekraïne.
Tourischeva was één van de grote favorieten
op een medaille, maar landgenote Olga Korbut stak daar een stokje voor. Toch
haalde Tourischeva makkelijk het goud in het algemeen klassement, tijdens
de oefening op de ongelijke leggers tuimelde Korbut immers van het toestel.
Na een ernstige rugblessure wist Tourishova op de Spelen van Montreal in
1976 toch nog een gouden medaille te winnen in het ploegenklassement. In
de algemene rangschikking eindigde ze derde, na de Roemeense Nadia Comaneci
en landgenote Nellie Kim. Tourischeva blonk vooral uit door haar gracieuze
houding. Tijdens de huldiging in 1976 wandelde ze rond het podium om Nadia
Comaneci persoonlijk te feliciteren, alvorens ze haar eigen medaille in ontvangst
nam.
De Amerikaanse 400m lopers Vincent Matthews en Wayne Collett
werden uit de Spelen geworpen, omdat ze op het podium, tijdens de Amerikaanse
hymne, hun gouden en zilveren medaille rondslingerden en lol trapten.
Ook commotie bij de medaille overhandiging na de 800m bij
de mannen. Dave Wottle hield zijn baseball pet op tijdens het spelen
van de hymne. Hij verontschuldigde zich later daarvoor en verklaarde
dat hij dat door de emoties vergeten was. Die 800m had hij overigens verdiend,
maar op eigenaardige wijze gewonnen. Tot aan de 600m bengelde hij aan
de staart van het peleton voor hij aan zijn eindspurt begon. Die won
hij met minieme 0,03 seconden verschil. Het leverde hem de bijnaam
The Head Waiter op.
Dave Wottle
De Nederlandse judoka Wim Ruska was de eerste om twee gouden medailles te
winnen, Zowel in de Open klasse als in de +93kg was hij de beste van het
lot. Alle andere gouden medalles waren voor Japanners.
Wim Ruska
<< 1968 1976
>>
|
1972 – München