contact | login

Waterpolo Geschiedenis : Waterpolo op de Olympische Spelen

OlympischLogo1972 – München

De 16 deelnemende landen waren verdeeld over 3 groepen.

  • Groep A: Canada, Cuba, Joegoslavië, Mexico, Roemenië en Verenigde Staten

  • Groep B: Australië, Griekenland, Hongarije, Nederland en West-Duitsland

  • Groep C: Bulgarije, Italië, Japan, Spanje en USSR

De beste 2 landen van iedere poule gingen naar finalegroep I en speelden om de medailles, de nummers 3 en 4 van iedere poule speelden in finalegroep II om de 7de plaats. Onderlinge resultaten uit de voorronde werden meegenomen naar de finaleronde.

Voor het eerst Russen op het hoogste schavot, voor Hongarije en de verrassende Verenigde Staten. Nochtans was het geen makkie geweest. De Russen wonnen weliswaar hun vier wedstrijden in de voorronde (4-1 tegen Italië, 11-1 tegen Japan, 7-2 tegen Bulgarije en 8-5 tegen Spanje), in de finale echter werden het twee nipte overwinningen (5-4 tegen Joegoslavië en 4-2 tegen West-Duistland) en twee keer een gelijkspel (6-6 tegen USA en 3-3 tegen Hongarije). Dit maakte dat Rusland met evenveel punten eindigde als Hongarije, dat zelfs éénmaal meer scoorde dan USSR, maar ook twee doelpunten meer slikte. Hard bevochten heet dat dan.

Ophef tijdens de wedstrijd Hongarije-Italië toen er maar liefst 8 Hongaarse uitsluitingen plaatsvonden in niet meer dan 38 seconden!

faragoBij de Hongaren het Olympisch debuut van de 20-jarige Tamas Farago, de start van een schitterende carrière. Vier jaar later in Montreal veroverde hij met zijn team het goud en nog eens vier jaar later in Moskou brons. Farago was ongetwijfeld één van de grootste waterpolospelers ooit. Bewijs hiervan: hij scoorde 22 van de 30 Hongaarse doelpunten in Montreal, inclusief de vier doelpunten in de kapitale wedstrijd tegen Italië, met 5-6 door Hongarije gewonnen. Het was net of hij altijd wist wat de keeper op ieder ogenblik dacht. Hij was de auteur van enkele schitterende video’s over waterpolo en schreef ook heel wat handboeken over de sport. Hij speelde voor Vasas Boedapest, het Italiaanse Arenzano en het Duitse Dusseldorf. Op dit ogenblik traint hij de Hongaarse damesploeg.

Bij de Amerikanen Charles Barry Weitzenberg in het water, die algemeen beschouwd wordt als één van de beste Amerikaanse spelers ooit. In 1968 tijdens de Spelen van Mexico werd  hij geselecteerd voor de Galawedstrijd betwist tussen de All-Stars van alle landen. In Munchen veroverden de Yankees het brons, vooral hun voorronde was indrukwekkend: 5 op 5, met zelfs een 3-5 winst tegen Joegoslavië.

Zwemmen

spitz
Mark Spitz

Bij het zwemmen was Mark Spitz zonder twijfel de grote superster. Niet minder dan zeven gouden medailles, met zeven wereldrecords op de koop toe. Het bracht zijn aantal Olympische overwinningen op negen, want ook in Mexico, vier jaar voordien, stond hij twee maal op het hoogste schavotje. Al had hij voor die Spelen van Mexico brutaal voorspeld dat hij zes keer goud zou halen. Door zijn Joodse afkomst werd hij verplicht om Munchen voor de slotceremonie te verlaten, omdat men ontdekt had dat ook hij één van de targets van het massagraf zou zijn.

De zestienjarige Amerikaan Rick Demont was de eerste zwemmer die op doping werd betrapt, na een overwinning op 400m vrije slag

gould
Shane Gould

Bij de vrouwen stal de 15-jarige Australische Shane Gould alle harten, drie overwinningen haalde ze binnen: de 200m en 400m vrije slag plus de 200m wissel, en telkens met een nieuw wereldrecord. Daar bovenop zilver in de 800m vrije slag en brons in het koninginnenummer. Tussen juli 1971 en januari 1972 had Gould zich de wereldrecords in alle vrije slag nummers toegeëigend: 100, 200, 400, 800 en 1500m. Ze startte in Munchen dus als torenhoog favoriete. De Amerikaanse zwemsters trachtten haar te imponeren door het dragen van een T-shirt met de tekst All that glitters is not Gould. Eén jaar later, amper zestien jaar oud, verdween ze compleet uit de picture. En dat voor 25 jaar. Ze voedde vier kinderen op in een farm in West Australië, maar het publiek verwelkomde haar als een heldin bij de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Sydney in 2000.

Sandra Neilson klopte haar landgenote Shirley Babashoff en favoriete Shane Gould in de 100m vrije slag, later eigende ze zich ook nog eens hetzelfde eremetaal toe in beide estafettes.

babashoffDe 16-jarige Shirley Babashoff van haar kant leek op weg naar een schitterende zwemcarrière. Ze vestigde zes wereldrecords en werd in 1975 wereldkampioen over 200 en 400m vrije slag. De verwachte grote doorbraak tijdens de Spelen van 1976 in Montreal kwam er echter niet, en daarvoor waren de Oostduitse zwemsters verantwoordelijk. Babashoff moest zich met vier keer zilver tevreden stellen. Hoewel ze nooit individueel Olympisch goud won, wordt ze toch als één van de topzwemsters uit de geschiedenis beschouwd. Ze deinsde er niet voor terug om de Oostduitse zwemsters publiekelijk van bedrog te beschuldigen, wat haar de bijnaam Surly Shirley opleverde, vrij vertaald 'bitsige Shirley'. Later bleek dat die beschuldigingen helemaal niet onterecht waren. Lang na haar Olympische esbattementen werd ze een alleenstaande moeder en postbode in het Californische Orange County. Begin 2007 kwam ze plots opnieuw in het nieuws. Ze riep het Amerikaanse Olympisch Comité op om alle zwemsters die tussen 1970 en 1980 verloren hadden van Oostduitse zwemsters alsnog met een gouden medaille te belonen. De maand voordien immers hadden 167 voormalige Oostduitse atletes, waaronder heel wat zwemsters, via het Duitse gerecht een financiële compensatie bekomen voor hun gedwongen deelname aan het dopingprogramma van de DDR.

Hierbij enkele van Babashoff’s recente uitspraken:

Everyone should be compensated somewhat or just acknowledged

Even our own Olympic Committee should step up and have an event where they can invite those who are still alive and recognise them, perhaps with a commemorative medal … or at least say, 'We know that this had been had for you'

They should at least acknowledge the women. Some people want to think that the issue is over. From our side of it, the whole issue has been shoved under the carpet. I think it is sad.

So many women deserved their medals. They were cheated out of their medals at the Olympics. We would like to get what we earned.

We were going for the medals, not the cash. We were amateurs. We worked so hard. We earned it and it was stolen right in front of everyone's face and no-one did anything about it.

It was like watching a bank robbery where they just let the crooks go and then say 'It's okay'.

En geef haar eens ongelijk. Het volledige artikel vind je hier: http://www.swimmingworldmagazine.com/lane9/news/13191.asp

knape
Ulrika Knape

Zwemster Andrea Gyarmati, dochter van de waterpolo legende Dezső Gyarmati en Olympisch kampioene vrije slag Éva Székely (1952), wint zilver op de 100m rug en brons op 100m vlinder.

Een nieuwe naam in het duiken bij de vrouwen: de 17-jarige Zweedse Ulrika Knape won het torenspringen en zilver op de 3m-plank. Heden ten dage is ze trainster van haar dochter Anna Lindberg. Ook haar man Mathz Lindberg is aktief in het schoonspringen.

De Italiaan Klaus Dibiasi verlengde in Munchen zijn titel op de toren.

Olympische Anekdotes uit 1972

Een anekdote was het niet meteen, wel een regelrecht drama. De Spelen naderden hun einde toen acht Palestijnse commando’s van de terroristische organisatie Zwarte September het Olympisch dorp binnenvielen en paviljoen 31 overvielen, het huis waar de Israëlische atleten verbleven. Verscheidene mensen konden ontsnappen maar voor acht leden van de ploeg brak de hel los. De Palestijnen eisten de vrijlating van 200 Arabieren die in Israël werden gevangen gehouden. Na lang onderhandelen kregen de terroristen een vliegtuig dat hen naar Caïro moest brengen. Een plan opgezet door de Duitse politie viel echter verkeerd uit, een scherpschutter schoot niet raak genoeg en zo kreeg één van de Palestijnen de kans om zelfmoord te plegen met een handgranaat. Samen met hem vloog ook een helikopter de lucht in, met de gruwelijke balans van zeventien doden. De ganse wereld was ontzet, maar IOC voorzitter Brundage besliste om de Spelen door te laten gaan.

viren
Lasse Viren

De Fin Lasse Viren viel halfweg de 10.000m finale, krabbelde recht en won toch nog de gouden medaille. In een nieuw Olympisch record. Hij lukte de dubbel-dubbel, door zowel in Munchen, als vier jaar later in Montreal de 5.000 en 10.000m te winnen. Toch zijn zijn overwinningen omstreden, hij wordt namelijk van bloeddoping verdacht, hoewel dat toen nog niet verboden was. Thans is hij Fins parlementslid.

meyfarth
Ulrike Meyfarth

Amper zestien was ze, toen Ulrike Meyfarth het hoogspringen won. Ze verbeterde haar persoonlijke best met zo maar eventjes zeven centimeters: 1m92 en daarmee evenaarde ze het wereldrecord. Pas twaalf jaar later deed ze die overwinning over, in Los Angeles ging ze over 2m02. In 1984 stopte ze met hoogspringen en werd ze jeugdscout bij haar club TSV Bayer 04 Leverkusen.

Drama in het basketbal. De Amerikaanse reeks van 62 ongeslagen wedstrijden werd door de Russen doorbroken. Bij 50-49 in het voordeel van de Amerikanen een betwiste beslissing van de referee. De Russen kregen enkele seconden extra speeltijd en scoorden via Aleksandr Belov, die eerst nog eens twee Amerikanen omduwde. De Amerikaanse verontwaardiging was zo groot dat ze weigerden om hun zilveren medaille in ontvangst te nemen. Die medailles liggen overigens nog altijd in een Zwitserse kluis van het IOC.

alexeev
Vassili Alexeiev

De Russische kolos Vassili Alexeiev domineerde het gewichtheffen. Hij verbeterde in zijn loopbaan zo maar eventjes 80 wereldrecords. Ook rond zijn "prestaties" bestaan de nodige vraagtekens.

borzov
Valeri Borzov

Op de twee sprintnummers zorgde de Rus Valeri Borzov ervoor dat de Amerikanen zonder gouden medaille naar huis moesten. In de 100m was die nederlaag 'normaal', gezien de twee Amerikanen niet voor de kwartfinales kwamen opdagen. Hun coach had een verkeerd tijdstip genoteerd en weg Olympische dromen. De Amerikanen zworen dat ze die schande in de 200m zouden uitwissen. En hoewel ze zich met drie voor de finale kwalificeerden, konden ze de Rus geen halt toeroepen. De jaren nadien concentreerde Borzov zich op zijn studies. Plots waren er zelfs geruchten dat men hem wilde vermoorden, maar een blessure zorgde ervoor dat hij in de Olympische finale van 1976 slechts brons veroverde. In 1979 stopte hij met competitiesport en trouwde hij de mooie turnster Ludmilla Tourischeva. Sedert 1994 is hij minister van Sport en Jeugd in Oekraïne.tourisheva

Tourischeva was één van de grote favorieten op een medaille, maar landgenote Olga Korbut stak daar een stokje voor. Toch haalde Tourischeva makkelijk het goud in het algemeen klassement, tijdens de oefening op de ongelijke leggers tuimelde Korbut immers van het toestel. Na een ernstige rugblessure wist Tourishova op de Spelen van Montreal in 1976 toch nog een gouden medaille te winnen in het ploegenklassement. In de algemene rangschikking eindigde ze derde, na de Roemeense Nadia Comaneci en landgenote Nellie Kim. Tourischeva blonk vooral uit door haar gracieuze houding. Tijdens de huldiging in 1976 wandelde ze rond het podium om Nadia Comaneci persoonlijk te feliciteren, alvorens ze haar eigen medaille in ontvangst nam.

De Amerikaanse 400m lopers Vincent Matthews en Wayne Collett werden uit de Spelen geworpen, omdat ze op het podium, tijdens de Amerikaanse hymne, hun gouden en zilveren medaille rondslingerden en lol trapten.

Ook commotie bij de medaille overhandiging na de 800m bij de mannen. Dave Wottle hield zijn baseball pet op tijdens het spelen van de hymne. Hij verontschuldigde zich later daarvoor en verklaarde dat hij dat door de emoties vergeten was. Die 800m had hij overigens verdiend, maar op eigenaardige wijze gewonnen. Tot aan de 600m bengelde hij aan de staart van het peleton voor hij aan zijn eindspurt begon. Die won hij met minieme 0,03 seconden verschil. Het leverde hem de bijnaam The Head Waiter op.

wottle
Dave Wottle

De Nederlandse judoka Wim Ruska was de eerste om twee gouden medailles te winnen, Zowel in de Open klasse als in de +93kg was hij de beste van het lot. Alle andere gouden medalles waren voor Japanners.

ruska
Wim Ruska

 

<< 1968                                                                                                1976 >>