contact | login

Waterpolo Geschiedenis

Amerika leert Waterpolo spelen

In 1888 werd waterpolo in de Verenigde Staten geïntroduceerd door John Robinson, een Engelse zweminstructeur, die een ploeg opstartte bij de Boston Athletic Association. In 1890 volgden J.H. Smith en Arnold Heilban zijn voorbeeld bij de Sydenham Swimmers Club (later bij de Metropole AC) in Providence, Rhode Island. In de herfst van 1890 bracht de New York Athletic Club (NYAC) eveneens een zevental in het water.

Oorsprong

Het oorspronkelijke spel werd gespeeld volgens de 'oude' Engelse rugby stijl, wat op zijn beurt fel deed denken aan American football in het water. Maar zeer vlug ontwikkelden zich onmiskenbare Amerikaanse karakteristieken. Het geheel ontaardde tot een stevig robbertje vechten met hevige schermutselingen en werd één van de ruwste spelen ooit gespeeld. De bal mocht mee onder water genomen worden en met twee handen vastgehouden. De spelers grepen elkaar vast waar ze maar pakken konden, knelden elkaar in worstelgrepen en verloren elke interesse in de bal. Het was de survival of the fittest in de ware zin van het woord. In de meeste onderwatergevechten werd de tegenstander pas losgelaten als die niet meer bekwaam was om nog langer zonder lucht onder water te blijven. Heel dikwijls dreven spelers bewusteloos op het water of werden ze uit het water getrokken om gereanimeerd te worden.

amerikaanspolo
De ruwe en gewaagde wereld van het waterpolo begin van de jaren 1900
Een originele afdruk in de New York Evening World 7/29

Omdat hun zwembaden klein waren, speelden de Amerikanen liever verder volgens hun eigen spelregels, zelfs nadat ze de 'nieuwe' Engelse spelregels leerden kennen. L. de B. Handley, winnaar van de 200m vrije slag tijdens de Olympische Spelen van 1904 in St-Louis en later coach van het Amerikaans olympisch zwemteam tijdens de OS van 1924 en 1932 in Parijs en Los Angeles, vatte het lakoniek als volgt samen: "er is bij ons geen ruimte voor passeeracties boven water".

Amerikaans Kampioenschap

Het eerste Amerikaanse kampioenschap werd op 28 januari 1890 in Providence betwist, waar de Sydenham Swimming Club de Boston Athletic Association versloeg met 2-1. Bij de eeuwwisseling was het spel qua toeschouwers één van de populairste sporten in Amerika. Er werd gespeeld in locaties zoals Madison Square Garden en Boston's Mechanics Hall, waar 14.000 toeschouwers de nationale titelstrijd volgden.

Die wedstrijd van de dag had een speciale attractie: de flying salmon. Eén van de spelers katapulteerde zich via de rug van een ploegmaat met de bal door de lucht om te gaan scoren. Maar geweld bleef toch de grootste attractie van de partij.

amerikaanswaterpolo

Eerste gepubliceerde illustratie van een Amerikaanse waterpolowedstrijd
door T. de Thelstrup, Harper's Weekly Magazine, 28 februari 1891

Terwijl de rest van de wereld de finesse aanmoedigde hielden de Amerikanen het bij het ruwe. Op de Olympische Spelen van 1904 in St Louis waren alleen de Amerikaanse clubteams bereid volgens de Amerikaanse regels te spelen en dit in de meest vreselijke omstandigheden. De krant 'The New York Herald' rapporteerde het volgende:

Het water was groen en slijmerig, zoals de stilstaande, verrotte plassen die men in moerassen vindt. Na de eerste competitiedag moesten zeven van de twaalf NYAC spelers het bed houden, ziek van de gevolgen van het water waarin ze gezwommen hadden.

De Ommekeer

In 1911 aanvaardde de Fédération International de Natation Amateur (FINA), het international orgaan van alle amateur watersporten, de Schotse regels voor alle internationale manifestaties.

De Amerikanen speelden echter verder met hun eigen regels tot 1912. Dat jaar verkozen de New York AC en de Chicago AA een robbertje vechten in plaats van hun eigen halve finale voor het nationaal kampioenschap te spelen. De Amateur Athletic Union (AAU) annuleerde zijn sponsoring van de sport tot 1914, jaar waarin de Amerikaanse clubs uiteindelijk aanvaardden om onder de meer geciviliseerde internationale regels te spelen.

Internationaal domineerden de Europese teams het waterpolo. De Verenigde Staten zijn het enige niet Europese team dat olympische medailles won. Boven het goud dat de NYAC won in 1904, wonnen de US de zilveren medaille in 1984 en 1988 en de bronzen in 1924, 1932 en 1972.

American College Water Polo

Net als in basket, zwemmen of atletiek lokken de Amerikaanse Universiteiten, via studiebeurzen, heel wat bekende waterpolospelers. Die universitaire competities zijn overigens van hoog niveau en worden gespeeld in verschillende divisies: NCAA (National Collegiate Athletic Association) I, II en III en NAIA (National Association of Intercollegiate Athletics). In de NCAA I spelen de meest bekende en grootste universiteiten, men mag ervan uitgaan dat men hier het hoogste sportieve niveau aantreft. Eén van de regels is dat men enkel aanvaard wordt als men tussen 18 en 24 jaar oud is.

Opmerkelijk is dat zo'n 100 universiteiten en colleges een studiebeurs aanbieden aan goede waterpolospelers en –speelsters. Per week staan 5 à 6 trainingen gepland van elk 2 uur, daarbij komen ook nog enkele uren kracht- en uithoudingstraining. Door die keiharde trainingsmethode stoten heel wat waterpolospelers door naar professionele teams. De mannencompetitie start in de herfst, de vrouwen in de lente. Feit is wel dat de hele aanneemprocedure wat tijd in beslag neemt, gemiddeld mag men rekenen op driekwart jaar.

Men kan online nagaan of men in aanmerking komt voor zulk een studiebeurs.

Tegenwoordig spelen veel Amerikanen in de Europese top competities.

 

<< waterpolo in het verenigd koninkrijk                                   het vrouwenwaterpolo >>