Chronologische geschiedenis van het waterpolo

1908

Europa

België

In de Belgische competitie bleef Brussels SC het hoge woord voeren met een vijfde Belgische titel op rij.

Een Nederlands artikel uit die tijd:

Het wordt dus 1908 eer het Nederlandsch zevental opnieuw tegen de Belgen in het strijd treedt. Weer wordt te Antwerpen gespeeld en weer wordt thans met 2-0 verloren. De samenstelling van het Nederlandsche zevental is niet na te speuren. In dat zelfde jaar is de Nederlandsche Zwembond voor het eerst met een waterpoloploeg vertegenwoordigd op de Olympische Spelen, die dan te Londen worden gehouden. Het resultaat is droevig; niet alleen, dat van België (het is geen gelukkige loting, die onze ploeg direct tegen het eenige land brengt, waarmede wij vrij regelmatig contact hebben) met 8-1 wordt verloren, maar het gedrag van de spelers, de voorbereiding tot den wedstrijd en den wil tot het bereiken van een behoorlijk resultaat laten alles te wenschen over.
De ploeg ziet er als volgt uit:

image009.gif

Finland

Eerste waterpolocompetitie in Finland met slechts twee ploegen uit de hoofdstad Helsinki, voor de titel versloeg Helsingfors Simsällskap tegenstander Helsingfors Idrottsklubb met 7-1.

Frankrijk

Derde en laatste Franse titel voor Cercle Athlétique de Paris Charenton.

image855.jpg

De Franse titelstrijd werd in Joinville-le-Pont bij Parijs beslecht, in de stroom de Marne.

image013_2.jpg

C.A.J. Paris was een van de deelnemende ploegen.

image979.jpg

Cercle des Nageurs de Lyon, Frans kampioen 1908 in de tweede afdeling.

Groot-Brittannië 

Op 19 juli 1908 richtten de  Belgische, Britse, Deense, Duitse, Finse, Franse, Hongaarse en Zweedse zwemfederaties in het Londense Manchester hotel de Fédération Interationale de Natation op of kortweg de FINA.

image010_6.jpg

Vierde overwinning van Hyde Seals Swimming Club in het ASA Club Senior Championship. Hyde Seals domineerde dit Engelse kampioenschap in 1903, 1904, 1905, 1908, 1911, 1912, 1913, 1920 en 1924.

image014_6.jpg

Het Victoria Baths team uit Manchester: P. Chapman, N. Crawshaw, E. Smith, A. Tyldesley, W. Smith, C. Forsyth, R. Gray, N. Taylor, W. Shaw en J. Derbyshire.

image158_1.jpg

Rob Derbyshire (1878-1938) won als speler van Osborne Manchester Water Polo team goud op de Olympische Spelen van 1900.

image065.jpg

Weston-super-Mare Swimming Club won de Henry Benjamin Trophey. Zoals op de foto merkbaar, in die tijd betekende een trofee nog iets, het kon gewoon niet groter.

De winnaars: Cecil Stradling, H.H. Clark, T. Davey, B. Dunn, Thomas Thould, Paul Radmilovic, Chas Stradling en A. Barnes.


Opnieuw een gelijkspel tussen Cambridge en Oxford: 1-1.

Hongarije

Net als het jaar voordien mocht Magyar Úszó Egyesület de Hongaarse titel op zijn naam schrijven zonder dat het een wedstrijd speelde. Er kwam immers geen andere ploeg opdagen.

Italië

Opnieuw slechts een wedstrijd voor het niet officiële Italiaans kampioenschap en opnieuw won het A-team van Lazlo Roma van het eigen reserveteam.

Kroatië

Waterpolo werd door studenten vanuit Oostenrijk, Tsjecho-Slowakije, Hongarije en Duitsland naar Kroatië gebracht. In 1908 speelde een groep studenten uit Split, die in Praag waterpolo hadden leren kennen de eerste wedstrijd in Kroatië.

Nederland

In Nederland breide De Jonge Kampioenen Amsterdam  een zevende kampioenstitel aan zijn succesreeks, spijtig genoeg ook de allerlaatste topprestatie van het team.

image012_4.jpg

Het eerste waterpoloteam van de Nederlandse Weesper Zwem- en PoloClub Triton.

Oostenrijk

Wiener Schwimm-Club Austria won het Oostenrijks kampioenschap voor de vijfde keer.

Schotland

Eerste bekerwinst voor de Paisley Amateurs in Schotland, in de finale werden de Inverness Amateurs met 6-3 wandelen gestuurd.

Spanje

image001_14.jpg

Op het strand van Banos Orientales van Barcelona werd een 'maritieme voetbalwedstrijd' gespeeld tussen de blauwe en de witte caps, zoals het onderschrift vermeldde. In 1908 was het woord waterpolo in Spanje blijkbaar nog niet tot bij iedereen doorgedrongen.

image005_11.jpg

Nadat het Brits marineteam HMS Baccante in 1908 door een Spaanse selectie verslagen werd met 4-0, was het waterpolo in Spanje op de goede weg. De eerste wedstrijd was een interclub op 12 juni 1908. Bernat Picornell (1883-1970) (met gekruiste armen zonder baard) had Club Natacion de Barcelone opgericht en bleef die club trouw tot zijn 81ste verjaardag. De eerste nationale kampioenschappen werden in 1912 gehouden. CN Barcelona, gecoacht door de Hongaarse ster Kalman Markovits (1931-2009), won in 1981 de Europabeker voor landskampioenen.

Amerika

Verenigde Staten

Het Amerikaans kampioenschap werd voor de tiende keer door New York Athletic Club gewonnen.

image015_png.jpg

 Een artikel uit The New York Times van 29 maart 1908:

Waterpoloteams in een brutale krachtmeting
Chicago zwemmers gekwetst tijdens wedstrijd in de New York Athletic Club
Thuisspelers uitgesloten
Bezoekers weigerden het spel verder te spelen nadat de scheidsrechter hen dat had bevolen en werden gediskwalificeerd

Een verschrikkelijke waterpolowedstrijd tussen de New York Athletic Club en de Chicago Athletic Club sloot het "Amateur Athletic Union (AAU) Championship" af in het zwembad van NYAC. Ruw spel en aanvallen van foute tactieken markeerden de bittere wedstrijd van het begin tot het einde en omwille van het invalide maken van spelers werd het spel tot tweemaal toe onderbroken. Op die manier was de score 1-1 op het einde van de twee reguliere perioden van acht minuten. In het midden van de intense opwinding en de bittere wederzijdse beschuldigingen, met een grote massa toeschouwers als hevige aanhanger van de spelers en hun directe vrienden, beval scheidsrechter James A. Sterrett een extra periode te spelen tot een doelpunt gescoord werd om het gelijkspel en het kampioenschap te kunnen beslissen. Maar alvorens de ploegen opnieuw konden opgesteld worden, deelden de mannen van Chicago mee dat een andere van hun spelers door foutief spel zo kreupel was dat hij niet verder kon spelen. Ondanks de pogingen om de bezoekers er toe te overhalen om verder te spelen, weigerden die botweg het spel te hervatten. Waarbij ze beweerden dat de New Yorkers moedwillig de Chicago zwemmers hadden verminkt om op die manier de overwinning en het kampioenschap te verzekeren.
De opwinding bij de bezoekers was op dat ogenblik zo groot dat er duidelijk geen kans op een compromis bestond en de scheidsrechter, handelend volgens de regels, vroeg eenvoudig om het beginsignaal na het juiste interval en gezien enkel de spelers van New York Athletic Club reageerden kende hij door afwezigheid van de tegenstrever de overwinning toe aan New York AC. Het winnend team zwom voor de vorm het zwembad over en scoorde een doelpunt.
Het waterpolo met zijn eigen sensaties was de grote attractie van de afsluiting van de kampioenschappen. Er werden enkel vier nummers betwist en twee daarvan waren waterpolowedstrijden. Een enorme massa vulde de zit- en staanplaatsen van de galerijen en kwam in stemming tijdens de vroegste wedstrijden, maar toen het grote nummer van de nacht kwam was de opwinding over de vorige wedstrijden niets vergeleken met het gevoel en de partijdigheid opgewekt door de gevechten voor het kampioenschap van de spelers van Chicago en New York in de laatste wedstrijd van de avond.
De score was nog steeds 1-1 toen de tijd verstreken was, met een nieuwe opduikende sensatie toen de spelers van Chicago de zijde van het bad opzochten. Lockde, de verdediger van Chicago, werd uit het water gehesen, zoals ook bij Laughlin eerder was gebeurd, en hoewel hij bij bewustzijn was kon hij niet staan. Hij was in het laatste gevecht net voor het verstrijken van de tijd
zo erg gekwetst geworden, dat beweerd werd dat hij levenslang kreupel kon blijven. Zijn ploegmaats schreeuwden luide protesten en toen een extra periode gevraagd werd om het gelijkspel op te heffen, verklaarde Kehou, namens de bezoekers, dat zij het spel zeker niet zouden hervatten omwille van de mishandelingen die zij hadden ervaren. Na een discussie onder de bezoekers werd de beslissing van Kehou aanvaard en weigerden zij te hervatten, waardoor het kampioenschap door hun afwezigheid naar New York AC ging.
E.E.C. Brown van Chicago Athletic Club reageerde op de beslissing voor het toekennen van de titel aan New York, door te contesteren bij het 'Championship Committee of the Amateur Athletic Union'. De beslissingen van de voorbije nacht in deze zaak werden echter goedgekeurd door de officials van de Amateur Athletic Union die het spel leidden, en waren volledig in overeenstemming met de regels van de Amateur Athletic Union. Maar James E. Sullivan, voorzitter van de Amateur Athletic Union, die als official optrad in een deel van het nachtelijk programma, zei dat het zijn overtuiging was dat er na de gebeurtenissen van de avond en in het belang van de sport er vlug enkele veranderingen van de regels nodig zijn. Als persoonlijke mening gaf hij te kennen dat de Amateur Athletic Union de Engelse waterpoloregels in hun geheel zou moeten overnemen als beste middel om de brutaliteit en de foute methoden te elimineren die duidelijk zichtbaar waren in de laatste wedstrijd van het kampioenschap.
De ploegen
NYAC: O. M. Reed, C. D. Trubenbach, J. A. Ruddy, James Steen, L. B. Goodwin, L. Do B. Handley en J. B. Naething.
Chicago A.C.: G. W. Galdzek, E. Durand, W. Lochde, R. T. Laughlin, D. T. Hammond, F. Kehoe en F. J. McConnell.
Hammond verving Laughlin na een foal in de eerste periode die Lochde uitschakelde. Trubenbach werd uitgesloten voor een foal en Goodwin moest, omwille van ruw spel, aan de kant tot een doelpunt zou vallen. Ruddy verving Trubenbach.
Doelpunten: eerste helft Galdzek voor Chicago op 7min20 en tweede helft Goodwin voor NYAC op 4min20.
  

Voor de derde plaats versloeg Columbia de ploeg van Bath Beach met 1-0

Als gevolg van deze wedstrijd schrapte de AAU het waterpolo van de lijst van goedgekeurde sporten en als gevolg daarvan stuurde de USA in 1908 geen team naar de Olympische Spelen van Londen.

image002_194.jpg image003_24.jpg

Op die brutaliteiten werd zelfs geoefend, de foto's van de 'droogtraining' uit de kleedkamer van Chicago zijn er het duidelijke bewijs van.

image006_86.jpg 

Zelfs de Amerikaanse jeugdherbergen hadden hun eigen ploeg, op de foto die van Central YMCA.

image008_73.jpg

Een tekening uit een Amerikaanse krant van1908, met als titel "Waterpolo is een stevige broer van inspannend football", waarbij vermeld werd dat waterpolo naar Los Angeles kwam dank zij Les Henry, die geloofde dat het spel net zo populair kon worden als football voor die fans die hielden van ruwe en tumult rijke sporten. Henry organiseerde een competitie die uit teams van de lokale sportclubs bestond.

image705.jpg

Het team van Redondo dat zich tot kampioen van Southern California kroonde.

De kampioenen: L. Hammel, Ed Lachmer, H.M. Hodge, A.W. Watson, George Freeth, E.L. Lachmer, P. Rachmer, W. Barton en Al Christie.

Toen de Amerikaanse softbalstijl van waterpolo bij sommigen aan populariteit verloor bloeide in de Verenigde Staten waterbasketbal een tijdje open. Het was gebaseerd op het heuse basketbalspel met vijf spelers en twee korven. In ‘The Swimming Magazine’ werd het spel beschreven door T. Whitaker van de Missouri Athletic Club, St. Louis.

“Door de afschaffing van het oude spel van Amerikaans waterpolo, dat heel wat sportieve autoriteiten voor zwemmers als te ruw beschouwen, is er door het hele land een nieuw spel tot stand gekomen, dat alle recreatieve en spieropbouwende functies van het oude spel combineert zonder zijn buitensporige ruwheid, maar toch de persoonlijke verwachtingen van de atleten behoudt. Waterbasketbal is de nieuwe spel dat het westen stormerderhand heeft ingenomen. Bijna elke oppervlakte voldoet als het water meer dan 6 voet diep is. Als sport en ontwikkelaar van uithoudingsvermogen en longkracht scoort het hoog, want men moet gedurende vijf à acht minuten constant zwemmen gecombineerd met een aantal krachten van worstelen. Zoals het in de Missouri Athletic Club gespeeld wordt, worden gewone basketbalborden en –korven gebruikt, die zo aan het plafond worden opgehangen dat de ringen vijf voet boven het wateroppervlak zijn. Om het spel te starten wordt de bal in het midden gegooid. Het spel bestaat uit twee helften van acht minuten met tussenin zoveel tijd als nodig is. Er wordt een volledig opgeblazen waterpolobal of ‘soccer’-bal gebruikt. Een speler mag niet aan de kant van het zwembad hangen om de bal te spelen, noch mag kan hij zich van de kant afzetten om de bal te ontvangen of om een tegenstander aan te vallen. Een speler met de bal kan alleen worden aangevallen door een enkele speler van de tegenpartij, tot hij de bal afgeeft. Hij mag onder water zwemmen maar niet dieper dan acht voet. Een bal die buiten de lijnen gaat wordt aan de tegenpartij gegeven. Overtredingen bestaan uit het aanvallen of hinderen van een speler zonder bal, met meerderen een speler aanvallen, het afduwen van de kant of aan de kant hangen om de bal te ontvangen, uithalen, slaan of ander onnodig ruw spel. Alle fouten leveren een vrijworp op aan de acht voetlijn; nadat de foul genomen werd mag een speler niet worden aangevallen. De regels zijn eenvoudig. Een toename van het zwembadbezoek samen met een algemene verbetering van het zwemvermogen van de spelers, zal een van de onmiddellijke resultaten zijn van de invoering van het spel. Veel van de regels zijn dus qua aard vergelijkbaar met waterpolo.”

Afrika

Zuid Afrika

Transvaal kwam de zegereeks van Western Province Swimming Union en won voor het eerst het Zuidafrikaans kampioenschap met de daaraan verbonden Currie Cup.

De First East London Water Polo Team dat eveneens deelnam aan de zevende Currie Cup Tournament in Port Elizabeth.

De winnaars: G. Whiting, H. H. Foster, H.W.T Carlisle, N. Robertson, W. Logan, G. F. Drayton, W. Preston, M. F. Wilson, H.B. Steadman, K.S. Mc Gregor, C.M. Shearer, G.O. Haigh en W. Parker.